Daniel 4

 

1 Panatag ako, si Nabucodonosor, sa aking bahay, at nananahimik sa aking palasyo nang dalawin ng isang panaginip na naka­ta­takot. 2 Labis akong nabagabag sa mga pangi­taing nagdaan sa aking isip, 3 kaya ipinatawag ko ang lahat ng pantas ng Babi­lonia upang ipaliwanag nila ang kahulugan ng aking pana­ginip.

 

4 Dumating ang mga mangkukulam, astro­logo at manghuhulang Kaldeo at isinalaysay ko sa kanila ang aking panaginip ngunit hindi sila nakapagbigay-kahulugan nito. 5 Dumating din si Daniel, na pinanga­lanang panibago ng Beltesazar alinsunod sa pangalan ng aking diyos, yamang nana­nahan sa kanya ang espiritu ng Diyos na Banal. Isinalaysay ko sa kanya ang aking panaginip nang ganito: 6 Beltesazar, puno ng mga pantas, alam kong taglay mo ang es­piritu ng Diyos na Banal at walang lihim na mahirap sa iyo. Ito ang aking panaginip at ikaw naman ang magbibigay ng kahulugan.

 

7 Habang ako’y nasa kama, nanaginip ako ng ganito. May isang punungkahoy sa gitna ng mundo, at napakataas niyon. 8 Lumaki iyon nang lumaki at naka­abot sa langit at ang mga sanga niyon ay maki­kita sa mga dulo ng lupa. 9 Magaganda ang dahon, namumunga nang ma­sagana at pinag­kukunan ng pagkain ng lahat. Sa lilim niyon nanga­ngan­long ang mga hayop sa parang, sa mga sanga niyon nagpu­pugad ang mga ibon, at doon kumukuha ng pagkain ang lahat ng nilalang.

 

10 Habang pinagmamasdan ko ang pangitain, isang Banal na Tagapagbantay ang nanaog mula sa langit. 11 Sumigaw siya nang malakas: Putulin ang puno at ang mga sanga nito; alisin ang mga dahon at itapon ang mga bunga. Mag­silayas sa lilim nito ang mga hayop ga­yun­din ang mga ibon. 12 Ngunit iwan sa lupa ang tuod at ang mga ugat na nagagapos ng mga bakal at tanso sa mga damo sa parang. Matig­mak nawa ito ng hamog ng langit at manginain ng damo kasama ng mga hayop. 13 Mapalitan nawa ng puso ng hayop ang kanyang pusong tao sa loob ng pitong panahon.

 

14 Ito ang hatol na ibinigay ng mga Taga­pag­bantay, ang pasya ng mga Banal, upang ma­batid ng lahat ng nabubuhay na nagha­hari ang Kataas-taasan sa kaharian ng tao at humirang ng nais niyang pamahalain sa mga iyon; nagtataas nga siya sa pinaka­mapagpa­kumbabang tao.

 

15 Ito ang napanaginip ko, akong Haring Nabu­codonosor. Ikaw, Beltesazar, ipaliwa­nag mo ito sa akin, yamang wala isa man sa mga pantas ng aking kaharian ang maka­pagsabi ng kahulugan nito. Ngunit kaya mo ito pagkat nasa iyo ang espiritu ng Diyos na Banal.”

 

16 Sandaling natigilan si Daniel, na tina­gu­riang Beltesazar. “Bakit mukha kang naba­­ga­bag?” tanong ng hari. “Ano ba ang kahulugan ng aking panaginip?” Tumugon si Beltesazar, “Pangi­­noon, nawa’y sa mga kaaway mo ang pa­na­ginip na ito at ukol sa mga kalaban mo!”

 

17 “Ang nakita mong punungkahoy na na­kaabot sa langit sa taas at laki at namasdan sa buong lupa, 18 may magagandang dahon at masaganang bunga na naging pagkain ng ma­rami, ginawang silungan ng mga hayop at pi­nag­pugaran ng mga ibon – 19 ikaw ang punung­­kahoy na iyon, mahal na hari, pagkat lumago ang kapangyarihan mo at nakaabot sa langit, nakarating ang kaharian mo sa mga dulo ng lupa.

 

20 Tungkol naman sa nakita ng hari: isang Banal na Tagapagbantay na nanaog mula sa langit at nagsabing putulin ang puno ngunit iwan ang tuod at mga ugat na nagagapos ng mga bakal at tanso sa mga damo sa parang, na na­tigmakan ng hamog at nagdanas ng kalagayan ng hayop sa loob ng pitong panahon – 21 iyan ang ipaliliwanag ko ngayon.

 

Nangangahulugan iyan ng pasya ng Kataas-taasan tungkol sa haring aking panginoon. 22 Ihi­hiwalay ka sa mga tao at maninirahang ka­­­piling ng mga hayop sa parang. Kakain ka ng damo na gaya ng baka at babasain ng ha­mog ng langit. Pitong pana­hon ang lilipas sa iyo hanggang sa kilanlin mong naghahari ang Kataas-taasan sa kaharian ng mga tao at humi­rang ng nais niyang pamahalain sa mga iyon.

 

23 Ang utos na iwan ang tuod at mga ugat ay nangangahulugang mababawi mo ang iyong kaharian sa sandaling kilanling nagbubuhat sa langit ang lahat mong kapang­yarihan. 24 Tang­gapin nawa ng hari ang aking payo: pawiin mo ang iyong mga pagka­kasala sa paggawa ng mabuti at ang iyong mga pagkakamali sa pag­pa­pakita ng awa sa dukha. Baka lumawig ang iyong kasaganaan sa ganitong paraan.”

 

25 Naganap sa Haring Nabucodonosor ang lahat ng ito. 26 Makaraan ang labin­dalawang buwan, samantalang naglalakad ang hari sa taluktok ng kanyang palasyo sa Babilonia, 27 sinabi niya: “Hindi ba’t ito ang dakilang Babilonia na itinayo ko sa aking kapang­yarihan para sa aking luwalhati at upang dito ako manirahan?”

 

28 Kasasalita lamang ng hari nang marinig ang isang tinig mula sa langit: “Haring Nabucodonosor, sinasabi ko sa iyo: tapos na ang iyong paghahari. 29 Ihihiwalay ka sa mga tao at maninirahang kasama ng mga hayop sa pa­rang. Kakain ka ng damo na gaya ng baka sa loob ng pitong panahon hanggang sa kilanlin mo na ang Kataas-taasan ang nag­ka­­kaloob ng kapangyarihan sa taong kanyang minamarapat.”

 

30 Natupad kaagad ang mga salitang ito. Ini­hiwalay sa mga tao si Nabucodonosor, kumain siya ng damo na gaya ng baka, nabasa ng hamog ang kanyang katawan, hanggang sa humaba ang kanyang buhok na tulad ng bala­hibo ng agila at ang kanyang mga kuko na gaya ng sa ibon.

 

31 Sa pagtatapos ng panahong ito, tumi­nga­la sa langit akong si Nabucodonosor at nanumbalik ang aking bait. Nagpuri ako sa Kataas-taasan: Pag­palain at luwalhatiin ang nabubuhay magpa­kailanman. Walang hanggan ang kanyang kapangyarihan, at mananatili ang kanyang kaharian sa lahat ng salinlahi. 32 Sa harap niya, lumilitaw na walang kabuluhan ang lahat ng naninirahan sa lupa. Ginagawa niya ang gusto niya sa hukbo ng langit at sa mga na­ninirahan sa lupa. Walang makapipigil sa kanya o maka­hihingi ng pagsusulit ng kanyang ginawa.

 

33 Nanauli nga ang aking bait. Nabawi ko ang aking trono, at muli akong namahala para sa ikaluluwalhati ng aking kaharian. Tinanggap ako ng aking mga tagapayo at mga maharlika, ibinalik sa aking trono at pinagkalooban ng higit pang kapang­yarihan.

 

34 Kaya ngayon, nagpupuri at lumuluwal­hati akong si Nabucodonosor sa Hari ng Langit. Sa­pagkat totoo ang kanyang mga gawa, matu­wid ang kanyang mga daan, at alam niya kung pa­ano aabahin ang nag­sisilakad sa kapala­luan.

Daniel 1

Sa ikatlong taon ng paghahari ni Yoakim sa Juda, pumunta sa Jerusalem si Haring Nabucodonosor ng Babilonia at nilupig ito. 2 Ibinigay ng Panginoon sa kanyang kamay si Haring Yoakim, pati na ang malaking bahagi sa mga kagamitan sa templo ng Diyos. Dinala niya ang mga ito sa lupain ng Senaar at inilagay sa kabang-yaman ng kanyang diyos.

3 Inatasan ni Haring Nabucodonosor ang kanyang punong eunukong si Aspenaz na pu­mili ng ilang Israelita mula sa angkan ng mga hari at mga maharlika: 4 mga kabataang lala­king walang kapansanan, maliksi ang pag-iisip at mahusay magpasya, sagana sa kaalaman at may pinag-aralan. Titigil sila sa palasyo ng hari at tuturuan ng wika at panitikan ng mga Kaldeo. 5 Bibigyan sila ng pagkain at alak araw-araw mula sa hapag ng hari. Tatlong taon silang sa­sa­­nayin at saka tatanggaping maglingkod sa hari.

6 Kabilang sa mga kabataang ito ng Juda sina Daniel, Ananias, Misael, at Azarias. 7 Pina­litan ng punong eunuko ang kanilang mga pa­ngalan – naging Beltesazar si Daniel, Shadrak si Ananias, Mesak si Misael, at Abednego si Azarias.

Umayaw si Daniel sa maruming pagkain

• 8 Upang di maging marumi dahil sa pagkain, ipinakiusap ni Daniel sa pu­nong eunuko na huwag silang big­yan ng pagkain at alak ng hari. 9 Niloob ng Diyos na ka­lug­dan ng punong eunuko si Daniel, 10 ngunit takot ito sa hari kaya nagsabing: “Ang hari ang nagtakda ng inyong pagkain at inumin, at kapag nakita niyang mas payat kayo kaysa iba pang kaedad ninyo, baka pag-isipan niya ako ng masama dahil sa iyo.

11 Kaya, nilapitan ni Daniel ang bantay na pinagkatiwalaan ng punong eu­nuko na mangalaga sa kanilang apat na mag­ka­kasama. 12 “Su­bukin mo kami sa loob ng sampung araw,” paki­usap ni Daniel. Bigyan mo kami ng gulay at tubig lamang bilang pagkain at inumin, 13 at saka mo iparis ang ayos namin sa iba pang mga kaba­taang lalaki na kumakain sa hapag ng hari. Batay sa makikita mo, saka mo gawin sa amin ang sa palagay mo’y na­rarapat.”

14 Pumayag ang bantay at sinubok nga sila sa loob ng sampung araw. 15 Sa pagtatapos niyon, mukha pang mas ma­­lusog at busog sina Daniel kaysa sinuman sa iba pang mga kabataang nagsikain ng pagkain ng hari. 16 Dahil dito, ipinagpatuloy ng bantay ang pagbi­bigay sa kanila ng gulay at tubig lamang sa halip ng piling pagkain at alak.

17 Pinagkalooban ng Diyos ng ka­­­runu­ngan at kakayahan sa literatura ang apat na kabataang ito. Pinagkalooban rin si Daniel ng kakayahang magbigay-kahu­lu­gan sa mga pangitain at panga­rap.

18 Pagkatapos ng panahong itinakda ng hari para sa pagsasanay ng mga kabataan, iniharap sila ng punong eunuko kay Nabuco­donosor. 19 Kinausap sila ng hari, at natag­puan nitong nakahihigit sila kaysa iba. Naging miyembro ng korte ng hari sina Daniel, Ananias, Misael at Azarias. 20 Tung­kol sa karunungan at pag-unawa sa mga bagay na isinasangguni ng hari, napatunayan niyang higit na mahusay ang apat kaysa lahat ng mangkukulam at manghu­hula sa kanyang buong kaharian. 21 Nama­lagi roon si Daniel hanggang sa unang taon ni Haring Ciro.